Szpic Miniaturowy - Charakterystyka, Pielęgnacja, Żywienie

Królewska Historia: Od sań do torebki

Trudno w to uwierzyć, patrząc na 2-kilogramowego pieska, ale jego przodkowie byli silnymi psami pociągowymi, żyjącymi w surowym klimacie Arktyki. Szpice to jedna z najstarszych grup psów, a nazwa "Pomeranian" pochodzi od historycznego regionu Pomorza (na pograniczu dzisiejszej Polski i Niemiec), gdzie prowadzono selekcję tych psów w kierunku miniaturyzacji.

Prawdziwy zwrot akcji nastąpił jednak w XIX wieku, kiedy Królowa Wiktoria zakochała się w tej rasie podczas wizyty we Florencji. To ona sprowadziła małego szpica "Marco" do Anglii, co zapoczątkowało modę na coraz mniejsze pieski. W ciągu zaledwie kilku dekad waga Pomeraniana spadła z ok. 15 kg do dzisiejszych 2-3 kg, a rasa z wiejskiego stróża stała się bywalcem królewskich salonów.

Wygląd: Anatomia żywej chmurki

Szpic miniaturowy to arcydzieło natury (i hodowców). Jego sylwetka powinna wpisywać się w kwadrat, a głowa przypominać lisi pyszczek o bystrym wyrazie. Jednak to, co definiuje tę rasę, to szata.

Sierść Pomeraniana składa się z dwóch warstw:

• Podszerstek: Gęsty, wełnisty, krótki i miękki. To on odpowiada za "puszystość" i utrzymuje włos okrywowy w pozycji pionowej (sterczącej).
• Włos okrywowy: Długi, prosty i szorstki w dotyku. Nie powinien przylegać do ciała.

Charakter: Wielkie ego w małym ciele

Pomeranian nie wie, że jest mały. W jego głowie jest potężnym brytanem, który może rządzić światem. To rasa należąca do grupy szpiców – psów pierwotnych, co oznacza dużą niezależność, odwagę i... szczekliwość.

Zdrowie: Na co chorują mikroskopijne psy?

Mimo że Szpice są rasą długowieczną (dożywają nawet 16 lat), ich miniaturyzacja niesie ze sobą specyficzne problemy zdrowotne, o których musisz wiedzieć przed zakupem.

1. Zapadanie tchawicy (Collapsing Trachea)

To najczęstsza przypadłość małych ras. Pierścienie tchawicy tracą sztywność i spłaszczają się podczas wdechu, powodując charakterystyczny "kaszlnięcie gęsi" lub charczenie.

2. Problemy stomatologiczne

W małym pyszczku zęby są stłoczone, co sprzyja błyskawicznemu odkładaniu się kamienia nazębnego. Nieleczony kamień prowadzi do paradontozy, utraty zębów, a bakterie mogą uszkodzić serce i nerki.

3. Alopecia X (BSD - Black Skin Disease)

Tajemnicza choroba o podłożu genetycznym/hormonalnym, powodująca stopniowe łysienie psa (zazwyczaj na tułowiu), przy czym skóra w tych miejscach ciemnieje. Choroba ta jest defektem kosmetycznym i nie boli psa, ale wymaga specjalistycznej opieki dermatologicznej.

4. Zwichnięcie rzepki

Częsty problem ortopedyczny, objawiający się okresowym kulewizną lub podnoszeniem tylnej łapki podczas biegu.

Grooming: Zakaz strzyżenia "na Boo"

Pielęgnacja Pomeraniana to temat rzeka. Jego sierść jest jego największą ozdobą, ale i przekleństwem dla leniwych właścicieli.

Złota zasada: Nigdy nie gól Pomeraniana maszynką!

Modne fryzury "na misia Boo", gdzie pies jest ogolony krótko przy skórze, są szkodliwe dla zdrowia psa. Ocięty podszerstek często nie odrasta prawidłowo, prowadząc do tzw. Post Clipping Alopecia (łysienia po strzyżeniu). Sierść staje się wełnista, filcuje się i przestaje chronić psa przed słońcem i zimnem.

Prawidłowa pielęgnacja obejmuje:

• Czesanie: 2-3 razy w tygodniu (a w okresie linienia codziennie). Niezbędna jest szczotka pudlówka i metalowy grzebień do sprawdzania, czy przy skórze nie ma kołtunów.
• Kąpiel: Raz na 3-4 tygodnie przy użyciu kosmetyków nawilżających i dodających objętości.
• Suszenie: Pomeraniana ZAWSZE suszymy suszarką, jednocześnie czesząc włos "pod prąd". Pozostawienie go do wyschnięcia "na powietrzu" skończy się odparzeniami skóry i sfilcowaniem.

Dieta: Jak karmić psa o metabolizmie kolibra?

Pomeraniany mają błyskawiczny metabolizm, ale malutkie żołądki. Oznacza to, że muszą jeść mało, ale często i bardzo treściwie.

Hipoglikemia – cichy zabójca szczeniąt

U szczeniąt ras miniaturowych spadek poziomu cukru we krwi może nastąpić bardzo szybko, jeśli pominą posiłek. Objawy to osłabienie, drgawki, a nawet śpiączka. Dlatego młody Pomeranian powinien mieć stały dostęp do jedzenia lub być karmiony 4-5 razy dziennie.

Dorosłe psy są często wybredne (tzw. "niejadki"). Często jest to wina właścicieli, którzy dokarmiają psa ze stołu. Najlepszym wyborem jest wysokomięsna mokra karma dla małych ras lub sucha karma o bardzo drobnym granulacie (typu Mini/XS), który pies będzie w stanie pogryźć.

Szkolenie: Jak nie wychować terrorysty?

Mały piesek też pies. Traktowanie Pomeraniana jak dziecka, noszenie go wszędzie na rękach i brak stawiania granic to prosta droga do stworzenia domowego tyrana, który gryzie po kostkach i szczeka na wszystko, co się rusza.

Socjalizacja to podstawa: Nie bój się puszczać Pomeraniana na własnych łapach. Musi poznawać świat z poziomu ziemi, a nie z bezpiecznej torebki. Pozwól mu witać się z innymi, zrównoważonymi psami (oczywiście pod kontrolą), aby nie wyrósł na lękliwego krzykacza.

W szkoleniu wykorzystuj tylko metody pozytywne. Pomeraniany są wrażliwe na krzyk. Za to za kawałek suszonego mięsa zrobią piruet, przybiją piątkę i zatańczą na dwóch łapach.